کیسه هوا (Air bag)،توضیحات کاربردی و ایمنی سرنشینان

بررسی کیسه هوا وسیله نقلیه در کاهش تلفات رانندگی

بررسی کیسه هوا وسیله نقلیه در کاهش تلفات رانندگیکیسه هوا (Air bag)

توسط سیستم مهار کننده وسایل نقلیه  با استفاده از کیسه ای هست که به سرعت متورم میشود به اینصورت که در حین برخورد وسیله نقلیه به سرعت از هوا پر میشود . این خود شامل کوسن کیسه ی هوا ، کیسه پارچه انعطاف پذیر ، ماژول تورم و حسگر ضربه میباشد.

هدف از کیسه هوا

تهیه یک کوسن نرم و مهار در هنگام تصادف به سرنشین خودرو است.این می تواند صدمات بین سرنشین احتراق و فضای داخلی وسیله نقلیه را کاهش دهد.کیسه هوا سطح قابل جذب انرژی بین سرنشینان وسیله نقلیه و یک فرمان ، پانل ابزار ، ستون بدنه ، سرسیلندر و شیشه جلو اتومبیل فراهم می کند.وسایل نقلیه مدرن ممکن است حاوی 10 ماژول کیسه هوا در تنظیمات مختلف از جمله: راننده ، مسافر ، پرده جانبی ، صندلی سواری ، درب اتومبیل ، ستون B و C- ستون جانبی ، ضربات جانبی ، زانو ، کمربند ایمنی بادی و عابر پیاده باشد.در حین تصادف ، سنسورهای سقوط وسیله نقلیه اطلاعات مهمی را به واحد کنترل کننده الکترونیکی کیسه هوا (ECU) اعم از نوع برخورد ، زاویه و شدت ضربه ارائه می دهند.

با استفاده از این اطلاعات ، الگوریتم تصادف ECU کیسه هوا تعیین می کند که آیا این تصادف معیارهای استقرار را دارد یا خیر.کار به عنوان یک سیستم مهارکننده مکمل سیستم های خودرو ، استقرار ماژول کیسه هوا از طریق یک فرآیند پیروتکنیکی انجام می شود که یکبار طراحی شده است.ماژول های کیسه هوای ضربه ی جانبی جدیدتر از سیلندرهای هوای فشرده تشکیل شده اند که در صورت برخورد با وسیله نقلیه جانبی بر روی آنها ایجاد می شود. 

تجاری سازی

اولین طرح های تجاری در دهه 1970 با موفقیت محدود در اتومبیل های مسافربری معرفی شد و در واقع باعث برخی تلفات شد. 

پذیرش گسترده تجاری کیسه های هوا در اواخر دهه 1980 و اوایل دهه 1990 در بسیاری از بازارها با یک کیسه هوا درایور و یک کیسه هوا با سرنشین جلو نیز در برخی از اتومبیل ها اتفاق افتاد و بسیاری از وسایل نقلیه مدرن اکنون شامل شش یا بیشتر هستند. 

کیسه های هوا به عنوان محدود کننده “منفعل” در نظر گرفته شده و به عنوان مکمل برای محدودیت های “فعال” عمل می کنند.

از آنجا که هیچ کاری توسط سرنشین وسیله نقلیه برای فعال کردن یا استفاده از کیسه هوا لازم نیست ، یک وسیله “منفعل” محسوب می شود.

این برخلاف کمربند ایمنی است که وسایل “فعال” محسوب می شوند زیرا سرنشین وسیله نقلیه برای فعال کردن آنها باید عمل کند. 

نکات مهم

این اصطلاحات مربوط به ایمنی فعال و غیرفعال نیست ، که به ترتیب سیستم هایی هستند که در وهله اول برای جلوگیری از تصادفات طراحی شده اند و سیستم هایی که به منظور به حداقل رساندن اثرات پس از وقوع تصادفات طراحی شده اند.

در این استفاده ، سیستم ترمز ضد قفل خودرو به عنوان وسیله ای با ایمنی فعال واجد شرایط است ، در حالی که هم کمربند ایمنی و هم کیسه های هوا به عنوان وسیله ای برای ایمنی غیرفعال شناخته می شوند.

متخصصان ایمنی وسایل نقلیه معمولاً برای جلوگیری از این نوع سردرگمی در استفاده از زبان مراقب هستند ، اگرچه اصول تبلیغاتی گاهی اوقات از چنین احتیاط معنایی در بازاریابی مصرف کننده از ویژگی های ایمنی جلوگیری می کند.

جامعه ایمنی حمل و نقل هوایی و حملاتی که بیشتر با این اصطلاحات اشتباه گرفته می شود ، از اصطلاحات “فعال” و “منفعل” به معنای متضاد از صنعت خودرو استفاده می نماید. 

بررسی کیسه هوا وسیله نقلیه در کاهش تلفات رانندگی

سرچشمه ها

کیسه هوا “برای پوشش هواپیما و سایر قطعات وسیله نقلیه” منشأ آن را به ثبت اختراع ایالات متحده ارسال شده در 1919 توسط دو دندانپزشک ، هارولد دور و آرتور پاروت از بیرمنگام ، انگلیس و در سال 1920 تصویب کرد.

به عنوان جایگزین کمربند ایمنی

کیسه های هوا برای اتومبیل های مسافری در اواسط دهه 1970 در ایالات متحده معرفی شد ، هنگامی که نرخ استفاده از کمربند ایمنی در این کشور در مقایسه با روز مدرن بسیار پایین بود.

فورد در سال 1971 ناوگان آزمایشی از اتومبیل ها را با کیسه های هوایی ساخت و پس از آن جنرال موتورز در سال 1973 (با استفاده از وسایل نقلیه شورولت).

ناوگان اولیه وسایل نقلیه آزمایشگاهی جنرال موتورز مجهز به کیسه های هوا هفت کشته را تجربه کرد که یکی از آنها بعداً به علت کیسه هوا ایجاد شد.

کیسه هوا جلو

صنعت خودرو و جوامع تحقیقاتی و نظارتی از دید اولیه خود در مورد کیسه هوا به عنوان تعویض کمربند ایمنی فاصله گرفته اند و اکنون کیف ها به صورت اسمی به عنوان سیستم مهارکننده های اضافی (SRS) یا محدودیت های اضافی با تورم معرفی شده اند.

شکل کیسه های هوا

Citroën C4 اولین کیسه هوا راننده “به شکل” را ارائه داد ، که توسط فرمان غیرعادی توپی ثابت این ماشین امکان پذیر است. 

کیسه هوا جانبی

در اصل ، امروزه معمولاً از دو نوع کیسه هوا جانبی استفاده می شود – کیسه هوا تحتانی و کیسه هوا با پرده جانبی.

اکثر وسایل نقلیه مجهز به کیسه های هوا با پرده جانبی نیز دارای کیسه های هوای جانبی می باشند.

با این حال ، برخی ، مانند شورولت کبالت ، [52] 2007-09 مدل شورولت سیلورادو  GMC سیرا ، و 2009–12 دوج رام [53] از کیسه هوا تحت عنوان تنه نیست.

کیسه هوا یا لبه جانبی کیسه هوا

در سال 1997 ، BMW 7 سری و سری 5 کوچکتر مجهز به کیسه های هوا به شکل لوله توپی (ساختار توبول با باد) ،  سیستم محافظت از سر (HPS)” به عنوان تجهیزات استاندارد بود. 

این کیسه هوا برای ارائه محافظت از سر در برخورد ضربات جانبی طراحی شده و همچنین تورم را برای محافظت در برابر برگشت به مدت هفت ثانیه حفظ کرده است.

با این حال ، این طرح کیسه هوا به شکل لوله ای به سرعت با یک کیسه هوا پرده ای بادی تعویض شده است.

برای مشاهده سایر محصولات و توضیحات اینجا را کلیک فرمایید.

مقالات

چه زمانی ایربگ باز میشودعمل کرد کیسه هواعملکرد کیسه هوای خودروقیمت کیسه هواکیسه هوا پرایدکیسه هوا در جدولکیسه هوا راناواکنش شیمیایی کیسه هوای خودرو

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *